Z pozoru miłe, a tak naprawdę śmiertelnie niebezpieczne

Szop pracz, jenot i norka amerykańska pozornie mogą wydać się sympatycznymi futrzakami (szczególnie te dwa pierwsze). Jeszcze kilkadziesiąt lat temu nikt ich u nas na wolności nie widział i nie były elementem dolnośląskiego krajobrazu. Dziś wszystkie trzy gatunki zalewają nasz region i znajdują się na unijnej liście inwazyjnych gatunków obcych. Co gorsze, systematycznie rozszerzają swój zasięg. Problem nie polega na samej obecności tych zwierząt, lecz na ich wpływie na rodzimą faunę.

Szop pracz to drapieżnik o niezwykłej zręczności i inteligencji. Doskonale wspina się na drzewa, otwiera pojemniki, plądruje dziuple. W Europie nie ma naturalnych wrogów w takiej skali jak w Ameryce Północnej, dlatego jego populacja może rosnąć i rośnie szybko. Największym zagrożeniem jest niszczenie lęgów ptaków – zarówno nadrzewnych, jak i tych zakładanych przy wodzie. Jedna para szopów w sezonie potrafi wyjeść setki jaj i dziesiątki piskląt. W dolinach Odry czy Baryczy oznacza to realne straty w koloniach ptaków wodnych.

Jenot, pochodzący z Dalekiego Wschodu, jest wszystkożerny i wyjątkowo adaptacyjny ekologicznie. Żyje na terenach rolniczych, przy łąkach i na mokradłach. Rozmnaża się szybko, a młode osiągają dojrzałość w pierwszym roku życia. Zjada jaja ptaków gniazdujących na ziemi – takich jak bażant czy kuropatwa – oraz płazy. Jest też rezerwuarem chorób, m.in. wścieklizny i pasożytów, co zwiększa ryzyko dla zwierząt domowych i dzikich.

Najbardziej destrukcyjna jest jednak norka amerykańska. To prawdziwy morderca. Sprawny pływak i drapieżnik, który potrafi zabić więcej ofiar niż jest w stanie zjeść. W rejonach podmokłych potrafi doprowadzić do załamania lęgów rybitw, kaczek czy perkozów. Robi spustoszenie na stawach rybnych. Stanowi również zagrożenie dla rzadkiej norki europejskiej, którą w wielu miejscach niemal całkowicie wyparła.

Cały artykuł zamieściliśmy w 6 (1291) wydaniu papierowym Słowa Regionu.