Wszystkich Świętych to czas wspominania tych, którzy odeszli. W tym roku środowisko związane ze strzelińskim boksem pożegnało dwie osoby przez wiele lat oddane tej dyscyplinie: Tadeusza Jarosza i Franciszka Jaszczyszyna. Wspomina ich Janusz Kubś, były bokser ze Strzelina, podopieczny Tadeusza Jarosza.
Tadeusz Jarosz najpierw był zawodnikiem, a pod koniec lat 60. trenerem strzelińskich pięściarzy. Janusz Kubś rozpoczął treningi pod jego okiem w 1968 roku. Jak wspomina, w tamtym okresie w Strzelinie działała bardzo dobra drużyna, a część zawodników trafiła później do silniejszych klubów. Dla Kubsia niezwykle ważną nauką, jaka płynęła z klubu, chyba ważniejszą niż same wyniki sportowe, było to, czego Jarosz uczył młodych ludzi poza walką w ringu. – To był bardzo kulturalny człowiek. Uczył nas, że ring to nie ulica. Uratował kilkanaście osób przed więzieniem. Chłopaki wcześniej się bili na ulicach i nie mieli gdzie się wyładować. Klub i treningi stały się miejscem, gdzie tę energię wyładowywali. Boks to jest nauka bicia, ale na zasadach sportowych. Ja sam rozrabiałem na ulicy, ale on mnie ustatkował – wspomina Janusz Kubś.
Nie tylko trener
Jarosz miał wśród młodych zawodników duży autorytet. Nasz rozmówca wspomina go jako człowieka z charyzmą, który potrafił wymagać posłuszeństwa, ale jednocześnie przekazywał swoim podopiecznym zasady wykraczające daleko poza sport. Uczył szacunku do drugiego człowieka i tego, że przewagi fizycznej nie wolno wykorzystywać poza ringiem. – Ludzie go szanowali. Przyjąłem od niego te wartości, których mnie uczył: kulturę i szacunek do drugiego człowieka. Nie bij kogoś, jeśli wiesz, że jesteś silniejszy. Nie bij słabszego. To są rzeczy, które naprawdę mają wartość – podkreśla były pięściarz.
Jak wspomina Kubś, Jarosz poświęcał młodzieży bardzo dużo czasu, niejednokrotnie kosztem własnego życia rodzinnego. Praca z zawodnikami nie była dla niego wyłącznie sportowym obowiązkiem. Angażował się w ich wychowanie i starał się kierować energię młodych ludzi na salę treningową, zamiast na ulicę.
Po odejściu Jarosza boks w Strzelinie na długi czas praktycznie zniknął. Dziś dyscyplina ponownie się odradza, jednak dla pokolenia Janusza Kubsia nazwisko dawnego trenera pozostaje nierozerwalnie związane z jednym z ważniejszych okresów strzelińskiego pięściarstwa.
Z ringu do działalności bokserskiej
Drugim zmarłym w 2026 roku człowiekiem związanym ze strzelińskim boksem był Franciszek Jaszczyszyn. W młodości trenował i walczył razem z Januszem Kubsiem. Jak wspomina nasz rozmówca, dwukrotnie zajmował trzecie miejsce w rywalizacji na Dolnym Śląsku. Największy ślad pozostawił jednak nie jako zawodnik, lecz później, jako trener i działacz. – Jako zawodnik może nie osiągnął największych sukcesów, ale jako trener i działacz był wyśmienity – ocenia Kubś.
Po zakończeniu kariery Jaszczyszyn trafił do policji i związał się z Ziębicami. Tam też zaangażował się w boks. Trenował zawodników, a kiedy działalność miejscowego środowiska słabła, pomagał ją ponownie rozwijać. Zdobył uprawnienia trenerskie i sędziowskie, a z czasem został sędzią międzynarodowym. Pełnił także funkcje w strukturach bokserskich.
– Czyli z boksem był związany przez kilka dekad? – pytamy. – Tak. Zajmował się nim właściwie do śmierci – odpowiada Janusz Kubś.
Sportowa pasja jest kontynuowana również w kolejnym pokoleniu. Jak zaznacza nasz rozmówca, obecnie w działalność bokserską zaangażowany jest syn Franciszka, Damian.
Zasługują na pamięć
Tadeusz Jarosz i Franciszek Jaszczyszyn zmarli w 2026 roku. Pierwszy spoczywa na cmentarzu w Strzelinie przy ul. Krzepickiej, drugi został pochowany w Ziębicach. Okres Wszystkich Świętych stał się dla Janusza Kubsia okazją, aby przypomnieć obu działączy i ich wkład w lokalny sport. – Odchodzą ludzie, którzy dali temu regionowi namiastkę sukcesu. Nie tylko jako zawodnicy, ale też jako trenerzy, działacze i sędziowie. To ludzie, którzy zasługują na to, żeby o nich pamiętać – podkreśla Kubś.
W obu tych historiach boks okazuje się czymś więcej niż sportową rywalizacją. Dla wielu młodych chłopaków był sposobem na skierowanie energii, która wcześniej prowadziła do ulicznych bójek, na trening i walkę w ringu. Tam również były ciosy i emocje, ale obowiązywały zasady, dyscyplina i szacunek do przeciwnika. I właśnie te wartości, jak podkreśla Janusz Kubś, pozostają jednym z najważniejszych elementów dorobku ludzi, których dziś wspomina.





























































































Dodając komentarz przestrzegaj norm dyskusji i niezależnie od wyrażanych poglądów nie zamieszczaj obraźliwych wpisów. Jeśli widzisz komentarz, który jest hejtem, kliknij