Teren dzisiejszej gminy Kondratowice leży na obrzeżu obszarów, gdzie archeolodzy stwierdzili jedne z najstarszych śladów osadnictwa na Dolnym Śląsku. Znaleziska archeologiczne wskazują na obecność ludzi już w neolicie, czyli w młodszej epoce kamienia, trwającej na ziemiach polskich od około 5500 r. p.n.e. do ok. 2200 r. p.n.e. (datowanie ogólne dla regionu). Warto dodać, że początkowo klimat w tym okresie nie był zbyt ciepły, gdyż było to po ostatnim zlodowaceniu w Polsce (zlodowacenie północnopolskie/vistuliańskie), które zakończyło się ok. 11 700 lat temu, czyli około 9700 r. p.n.e.
Neolit był wyjątkowym, można powiedzieć – przełomowym okresem w dziejach człowieka. Wówczas społeczności przeszły od wędrownego trybu życia do osiadłego. Zajmowały się uprawą zbóż i hodowlą zwierząt, budowały stałe osady, wytwarzały naczynia ceramiczne oraz udoskonalone narzędzia kamienne. Wybór terenów obecnej gminy Kondratowice nie był przypadkowy – sprzyjały temu żyzne gleby dolin rzecznych i równin, które umożliwiały rozwój rolnictwa.
Z 27 jednostek osadniczych na terenie gminy w 13 stwierdzono dotąd archeologiczne ślady osadnictwa. W niektórych miejscowościach badania wykazały ciągłość zamieszkania – od neolitu, przez kolejne epoki, aż po średniowiecze. Oznacza to, że obszar ten był atrakcyjny osadniczo przez kilka tysięcy lat.
Pierwsza pisana wzmianka rozpoczynająca udokumentowane dzieje historyczne pochodzi z 1203 r., kiedy wymieniono dzisiejsze Księginice Wielkie. Od tego momentu teren ten wchodził w obręb dziejów Księstwa Wrocławskiego i był związany z rozwojem samego Wrocławia. Szczególnie znaną miejscowością była Górka, skąd już w XII wieku dostarczano granit wykorzystywany przy budowie wrocławskich świątyń.
Cały artykuł zamieściliśmy w 8 (1293) wydaniu papierowym Słowa Regionu.
Dodając komentarz przestrzegaj norm dyskusji i niezależnie od wyrażanych poglądów nie zamieszczaj obraźliwych wpisów. Jeśli widzisz komentarz, który jest hejtem, kliknij